Er zijn plekken waar je aankomt en denkt: wat ziet dit er mooi uit. En er zijn plekken waar je aankomt en iets in je lichaam lijkt meteen te zeggen: hier moet ik zijn. Dat had ik bij dit eigentijdse Design Klooster in Italië.
Op het treinstation Fabro-Ficulle word ik opgewacht door de vriendelijke Massimo. Hij neemt meteen mijn tas over en opent de deur van een stoere jeep. Waarom ze hier met jeeps rijden, wordt me al snel duidelijk. De laatste kilometers slingeren we over een hobbelige weg steeds verder de groene heuvels in. De jeep schudt alle kanten op en het voelt bijna alsof mijn lichaam alvast wordt uitgenodigd om te ontspannen en los te laten. Dan verschijnt het klooster, verscholen tussen het groen. Wanneer ik door de lange entree naar binnen loop, klinkt er Gregoriaans gezang. De klanken dragen door de oude stenen en hebben iets tijdloos. Ik ben nog maar net binnen, maar voel meteen dat hier een heel bijzondere sfeer hangt.
Bij de receptie staat Marcello, de eigenaar. Hij geeft me een hand en heet me welkom met een warmte die meteen vertrouwd voelt. Geen gladde praatjes, geen act, maar gewoon een oprechte ontmoeting. Later zal ik nog vaak aan dat eerste moment terugdenken, omdat ik steeds meer begrijp dat de ziel van deze plek voor een groot deel in hem zit. Marcello heeft in zijn leven verschillende levens geleid, zoals hij het zelf noemt. Dit klooster is zijn vierde leven. Hij heeft het niet zomaar als een hotel of retreatcentrum neergezet, maar vanuit een diepe overtuiging dat er een plek moest zijn waar mensen zich konden terugtrekken, vertragen en weer contact konden maken met zichzelf. En dat voel je. In de stenen, in de eenvoud, in de manier waarop alles is ingericht, maar vooral in de afwezigheid van ego. Het voelt nergens alsof iemand je probeert te overtuigen van een bepaalde manier van leven. Je mag hier gewoon zijn.
Ik slaap in kamer San Benedetto, ook wel ‘celluzzi’ genoemd. Mijn kamer is knus, met een heerlijk bed waarin je bijna vanzelf verdwijnt, een warme douche en een klein schrijfhoekje. Dat laatste blijkt al snel een belangrijk detail te zijn. Want dit is zo'n plek waar je vanzelf weer wilt schrijven. Niet omdat het moet of er een heel programma ligt dat je moet volgen, maar omdat er opeens ruimte ontstaat in je hoofd. De kleine kamers dragen daar eigenlijk aan bij. Ze voelen een beetje als een cocon, alsof je even wordt vastgehouden en gedragen. Je kunt hier prima samen met je partner naartoe, maar eerlijk gezegd denk ik dat de plek misschien nog wel mooier tot zijn recht komt wanneer je alleen komt.
Elke dag zijn er twee momenten in het kleine kapelletje, voor een reading en stilte. Ik had vooraf niet bedacht dat juist die momenten zoveel met me zouden doen. Ik ben hier niet naartoe gekomen vanuit een religieuze behoefte en toch raakt het me diep. Marcello leest in het Italiaans met een zachte, warme stem en hoewel ik lang niet alle woorden begrijp, merk ik dat het Italiaans meditatief op me werkt. Misschien juist doordat ik het niet volledig kan volgen. Mijn hoofd kan niet alles analyseren en daardoor blijft er iets anders over: luisteren, voelen, aanwezig zijn.
Er was weinig ruimte om je eigen weg te kiezen, je stem te laten horen of simpelweg te zeggen: dit wil ík. Of misschien nog belangrijker: dit wil ik níét.
De eerste ochtend gebeurt er iets onverwachts. Terwijl ik in het kapelletje zit en luister naar de oude gezangen, word ik teruggebracht naar mijn jeugd. Naar de kerk waar ik als kind met mijn moeder kwam, naar de missen, de liederen en de bijzondere sfeer die ik me nog zo goed herinner. Mijn gedachten gaan niet alleen naar mijn moeder, maar ook naar mijn oma en de vrouwen die haar voorgingen. Mijn vrouwenlijn. Mijn oma was een krachtige vrouw. Ze bracht acht kinderen groot, grotendeels alleen. Mijn opa werkte buitenshuis; zo waren de rollen verdeeld. Het was een andere tijd, waarin vrouwen vooral hard werkten, zorgden, volhielden en niet klaagden. Ook niet na een bevalling of miskraam, wanneer een volgende zwangerschap zich alweer aandiende. Er was weinig ruimte om je eigen weg te kiezen, je stem te laten horen of simpelweg te zeggen: dit wil ík. Of misschien nog belangrijker: dit wil ik níét. Daar zit ik dan, in een Italiaans kloostertje, luisterend naar woorden die ik niet eens allemaal begrijp, en zie het ineens allemaal voor mij. Wat geef je door zonder dat je het bewust doorgeeft? Welke kracht draag je met je mee? Welke overtuigingen zijn ooit ontstaan omdat ze nodig waren om te overleven, maar hoeven misschien niet meer bij jou te blijven?
Het gaat niet om een religie of de woorden, maar om het moment zelf: samen zitten, bij kaarslicht, in stilte.
Of dit mijn intentie voor het retreat was, weet ik niet. Ik kwam vooral voor rust, stilte en tijd voor mezelf. Maar juist wanneer je vertraagt en de ruimte neemt om naar binnen te keren, komen er soms vanzelf dingen naar boven. Gedachten, herinneringen en gevoelens die in de drukte van alledag wat meer op de achtergrond blijven, maar hier alle ruimte krijgen. Marcello vertelt me later dat het helemaal niet belangrijk is of je begrijpt wat er tijdens de reading wordt gezegd. Het gaat niet om een religie of de woorden, maar om het moment zelf: samen zitten, bij kaarslicht, in stilte. Mooi, toch?
Ook buiten het kapelletje nodigt alles uit om te vertragen. Iedere ochtend is er een zachte ‘waking up your body’-sessie van een half uur in de yogashala, een prachtige ruimte met een houten vloer en uitzicht over de groene bergen en vallei. Na deze sessie staat er een heerlijk ontbijtbuffet klaar. Ook het eten is een feestje: twee keer per dag wordt er een uitgebreid driegangenmaaltijd geserveerd, met brood, een karafje rode wijn voor wie wil en heerlijk puur en eerlijk eten. Vooral de avondmaaltijden blijven me bij. We eten in stilte, omringd door meer dan vijftig brandende kaarsen, terwijl het vuur in de haard knappert en Gregoriaanse gezangen klinken. Het heeft iets mystieks.
Dit is zo'n plek die je niet alleen laat ontsnappen aan de dagelijkse drukte, maar ook vanbinnen iets in beweging zet.
Alles is hier met zorg en gevoel ingericht. Niet zo verwonderlijk, want Marcello komt uit de modewereld en heeft duidelijk oog voor schoonheid. Toch voelt niets gemaakt of overdreven. Juist de eenvoud, warmte en authenticiteit maken deze plek zo bijzonder. Hoe meer ik Marcello leer kennen, hoe meer ik begrijp dat het hem niet zozeer gaat om het creëren van een mooi hotel, maar vooral om wat deze plek met mensen kan doen. Hij heeft een omgeving gecreëerd waarin je even loskomt van alles en ruimte krijgt voor wat er vanbinnen speelt. Precies daarom willen we dit retreat zo graag met je delen. Of je nu komt voor rust, verdieping of simpelweg om een paar dagen helemaal los te komen: dit is zo’n plek waar je niet alleen ontsnapt aan de dagelijkse drukte, maar waar er vanbinnen ook iets in beweging kan komen.
Voor mij werd dit een ontmoeting met mijn vrouwenlijn. Ik vertrek niet met grote antwoorden, maar wel met een diep gevoel van verbinding. En misschien is dat precies waar deze plek om draait: weer wat dichter bij jezelf komen.